متن زير از يكي از معدود وبلاگ هايي است كه دوست دارم بخوانمشان قلقلكم داد بدجوووووور نیایش، بوی خوش و زن. هر سه اینها یکی هستند. هر سه اینها انبساطند. وجدند و سرورند و لطافتند. آنوقت چطور می شود همانطور که یکروز را روز نفت می گذارند بیایند یک روز را روز زن بگذارند. چطور می توانند روزهای دیگر را بی زنها سر کنند. چطور می توانند روزهای دیگر بی الهه سر کنند؟ زن که چیز میز نیست. شی نیست، شکل نیست، کالا نیست، دارایی نیست...زن یک حس است. زن سرزمین شگفت انگیزیست برای حیرت کردن. آتلانتیسی است که در دل اقیانوس پنهان شده. آرمان شهر افلاطون است. و شعریست که هر روز باید

noore khorshid ke az poshte kerkereye otagh mitabid,divaro rah rah karde bood.otagh tarik bood.sedaye mashinaye tu khiyaboon too goosham mipichid.sob shode bood.ba noke angoshtam yekisho darovordamo gozashtam beyne labam.chesham khub baz nemishod.vaghti ba zaboonam tahesho hess kardam,mese abr bood na mese alafe khoshk.fahmidam ke eshtebah nakardam .fandak dame dast nabood,koormal koormal dombale kebrit gashtam.kebrit am az inke bidaresh karde boodam shaki bood.az sedash vaghte roshan shodan fahmidam.dobare roo takhtam deraz keshidam.vaghti roshanesh kardam,boosh too damagham pichid.ba boosh yade khaterehayi ke dashtam oftadam.axaran yade khaterate bad.chon vaghti tanha mishodam bishtar miraftam soraghesh.doodesh too hava rah rah dide mishod.tu khateratam ghargh shode boodam ke hess kardam dastam dare misooze.tamoom shode bood.endakhtamesh too livane chayiyi ke az dishab payine takhtam munde bood o tahesh chayi bood.sedaye jizzzz esh vasam mese zange akhare madrese bood ke bayad az jat

اصولا نبايد يه كارهايي رو كرد...

بهتره بذاري ملت همونجا كه هستن و دوست دارن باشن بمونن

یاد آمدم که در دل شب ها هزار بار دست نوازشم به سر و رو کشیده بود از خود برون شدم به تماشای روی او کی لذت وصال بدین حد رسیده بود چون محو شد خیال پدر از نظر مرا اشکی به روی گونه زردم چکیده بود ديروز تو كوچه داشتم راه ميرفتم كه نظرم به يه دختر بچه با يه دوچرخه صورتي جلب شد. داشتم سير عوض ميكردم كه فهميدم مانع تمركز دوچرخه سواريش شدم.نا خودآگاه به نشانهي تشويقش لبخند زدمكه شنيدم "جلوتو نگاه كن نترس" و همين شد كه يخ زدم. ياد هزاران چيزي كه يه پدر به دخترش ياد ميده افتادم. ياد همهي چيزايي كه يادم دادي از صاف رقصيدن رو خط فرش گرفته تا آچار دست گرفتن و بعد گوشيم ز

زمونه چرخید و بازم شبهای تنهایی تو راهه. شاید رنگ و شکلش فرق کنه اما عطرش همیشه یه جوره. احتمالش میره اینجا یه خبرایی بشه...

ته دلم میگه بد نمیشه...

هر چه اين راهها بيشتر
فاصله ي ما كمتر
خوابهاي طلايي گيسوانت
گرمي شبهاي سرد تنهايي من
عطر گندمزار پريشانت
مشك آهوي جسور چشمان من
درياي مواج چشمانت
نور دوردستترين نگاه من
يكرنگ و يكدست و يكي
همگام و همراه روزهاي من
فاصله اي نيست تا تو
پلكهاي بر هم و لبهاي دوخته ي من